करामती

एक कॅमेरा किती साऱ्या गोष्टी सोप्या करून ठेवतो ना ! काल पुन्हा पडवळ पाड्याला गेले होते. जाताना बसमधून Sunset mode मध्ये सूर्योदयाचे फोटो काढले. मजा येते खूप… कॅमेरा हातात घेऊन फक्त camera owner न राहता चांगला photographer व्हायला शिकलं पाहिजे. मग ते करताना अशा  मजेशीर फोटोचा आनंद वेगळाच असतो.

गावात गेले आणि खंड्या पक्ष्याने दर्शन दिले. पण समोरूनच सूर्याचा तीव्र प्रकाश येत असल्याने त्याचा सुंदर निळा रंग दिसला नाही फोटोमध्ये.

गावामध्ये गावकरी लोकांकडूनच त्यांच्या गावाचा नकाशा काढून घेण्याची Activity आम्हाला दिवसभरात करून घ्यायची होती. जास्तीत जास्त लोकांना त्यात सहभागी करून घेणे हे आमचे काम होते. आपल्या कामासाठी कोण त्यांचे हातातले काम सोडून येणार ? पण गावचे पोलिस पाटील आमच्या सोबत असल्याने हे काम आम्हाला फार कठीण गेले नाही. 

गावातल्या तरुण मुलांनी मिळून हा नकाशा काढला. मुलीही नंतर यात रस घेऊ लागल्या. त्यांनी रंगभरणाचे काम उत्साहाने केले. आता या फोटोमुळे आमचे पुढचे काम सोप्पे झाले. आम्हाला आता कागदावर नकाशा काढायचा आहे. हा फोटो पाहून ते सहज शक्य आहे. 

selective colour mode मध्येही मी काही फोटो try केले. त्यानंतर कोंबडीच्या पिलांमागे लागले मी फोटोसाठी

खूप छोटी मस्त पिले होती. आईमागे फिरत होती. 

त्यातल्या एकाला मी पकडलं आणि हातात घेऊन फोटो काढला. आमचं ठरलेलं काम वेळेआधी झालं होतं. मग वर्गातील मुले गावातल्या मुलांसोबत क्रिकेट खेळली. मी थोडा वेळ त्यांच्या खेळाचेही फोटो काढले. आणि परतीचा मार्ग धरला.

                               परत येईपर्यंत संध्याकाळ झाली होती. मी दमले होते. आदल्या दिवशी पुरेशी झोप न झाल्यानेही डोळे  झाकत होते. कॅमेरा बंद करून पिशवीत ठेवून दिला आणि खिडकीतून बाहेर बघत राहिले. माझी डुलकी लागत होती तेवढ्यात हातातील कागदाची गुंडाळी निसटल्याने खाडकन जागी झाले मी… सहज बाहेर पहिले तर आकाशात क्षितिजावर तांबूस लाल रंग पसरला होता. खूप सुंदर दृश्य होतं. कॅमेरा पिशवीतून काढण्याचे कष्ट नाही घेतले मी. ते सुंदर दृश्य डोळ्यात साठवून ठेवू म्हटलं. मन खूप शांत वाटलं त्या वेळी… केलेल्या कामाचं मनाला समाधान आणि निसर्गाच्या अशा अविष्काराचं नेत्रसुख… या उपरी अजून काय पाहिजे असतं माणसाला ?