सांजवेळ

संध्याकाळ… 

कोणाला खुणावणारी, कोणाला हसवणारी…

कोणाच्या डोळ्यात पाणी आणणारी, काहीशी हुरहूर लावून जाणारी ….

मला मात्र या मावळत्या दिनकराच्या पुन्हा पुन्हा प्रेमात पाडणारी… अशी ही संध्याकाळ… 

थोडावेळ सूर्यास्ताकडे पाहून मी माघारी फिरले आणि तेवढ्यात माझ्या  लक्षात आले, आणखी दोन क्षण न पाहते तर किती सुंदर दृश्य पाहण्यास मुकले असते कोण जाणे!!!

घरट्याच्या दिशेने जाणारा हा पाखरांचा थवा थोडा रेंगाळला… सूर्याला जणू प्रदक्षिणा घालत आहेत असा भास झाला...  कॅमेऱ्याची सोबत आहेच आणि आता तर शब्दांनीही सोबत केली हे क्षण साठवून ठेवायला..आणि नकळत मी पुटपुटले ... 

"अशाच एका सांजवेळी

नभी सोन्याचे कोंदण

सोन्याच्या गोळ्याला अन 

पाखरांची ती माळ मनोरम"

आजकाल अनेक कवितांच्या प्रेमात पडले आहे. स्पृहा जोशी, शांता शेळके यांच्या कविता, चंद्रशेखर गोखले यांच्या चारोळ्या वाचायला मिळत आहेत याचा आनंद आहेच, शिवाय माझ्या शब्दकोशात मोलाची भर पडते आहे आणि असे काहीसे सुचते आहे...आणि आजच जीएंची पत्रवेळा हाती पडली… ते म्हणतात "खरं सांगायचं तर, मला काव्याची देणगी नाही, पण मिजास मात्र आहे!" व्वाह! 

फ्लेमिंगो फेस्टीवल

आज फ्लेमिंगो पक्षी पाहायला गेले होते. शिवडी जेट्टीजवळ हजारोंच्या संख्येने हे पाहायला मिळतात. मराठीमध्ये त्यांना रोहित पक्षी म्हटलं जातं. पण बहुतांश लोक फ्लेमिंगो या नावानेच ओळखतात. सौराष्ट्रातून स्थलांतर करून येतात ते हिवाळ्यात मुंबईला..मागच्या वर्षी फेब्रुवारीमध्ये मी पहिल्यांदा प्रत्यक्षात पाहिले फ्लेमिंगो.. सकाळची वेळ होती आणि खूप धुकं असल्यामुळे आधी नजरेस पडलेच नाहीत. आणि जेव्हा दिसले तेव्हा खूप दूर गेले होते ते.. इकडून तिकडे उडून जाताना जेवढे दृष्टीस पडले तेवढंच डोळ्यांना सुख लाभलं.. हळूहळू सूर्य माथ्याला आला आणि मी परतीचा रस्ता धरला.

यावर्षी मात्र योग्य वेळेला मी त्याठिकाणी पोहोचले. समुद्राच्या भरती- ओहोटीनुसार फ्लेमिंगो किनाऱ्याच्या जवळ किंवा दूर जात असतात. भरतीची वेळ संध्याकाळची होती आणि मी दुपारीच तिथे जाऊन बसले. आधी ते सर्व दूर होते. माझ्या नजरेच्या टप्प्यातही नव्हते आणि कॅमेऱ्याची लेन्ससुद्धा मला त्यांच्यापर्यंत पोहोचवण्याएवढी सक्षम नव्हती. हळूहळू पाणी किनाऱ्याकडे सरकू लागले आणि त्याचबरोबर फ्लेमिंगोही.. एरवी काही वाटत नाही. पण पक्षी पाहायला गेलो की दुर्बिणीची उणीव भासते. इतर लोकांकडे, पक्षीनिरीक्षक- अभ्यासकांकडे असते. मग त्यांचं पाहून झालं की त्यांना विनंती करून पाच मिनिटासाठी त्यांची दुर्बीण मागून घ्यायची. त्यातून दिसलं की आनंदी व्हायचं. ते सांगतील ती माहिती कानात आणि डोक्यात साठवून ठेवायची. पक्ष्यांचे आवाज ऐकायचे, हालचाली, चालणं, उडणं पाहायचं..त्यांचे प्रकार, राहणीमान, खाद्य समजून घ्यायचं.. मजा वाटते खूप.. चार पाच तास कसे गेले कळलेच नाही. सहा वाजेपर्यंत ते अगदी किनाऱ्यालगत आले. खूप जवळून पाहता आले. मनासारखे फोटो काढता आले. छान छान फोटो काढल्याबद्दल स्वत:चीच पाठ थोपटावीशी वाटली.

आज तिथं गेले तेव्हा खूप गर्दी होती माणसांची.. आपल्यासारखीच आवड असणारे शेकडो लोक पाहून आनंद झाला. अगदी लहान लहान मुले कोणी आई- बाबांसोबत, कोणी शिक्षकांसोबत आलेली.. कुतूहलाने पाहत होती. अनेक प्रश्न विचारात होती. थोड्या वेळासाठी वाटलं लहानपणी असे शिक्षक मिळायला पाहिजे होते आपल्याला.. पक्षी प्राण्यांची माहिती थेट निसर्गात घेऊन जाऊन दाखवणारे, शिकवणारे..किंवा आईबाबांना एवढा वेळ, अशी आवड असायला पाहिजे होती.. पण नंतर तिथे आलेल्या काही वृध्द व्यक्तींकडे पाहिले. तेही आज प्रथमच हा सोहळा ‘याची देही याची डोळा’ अनुभवत होते. मग स्वत:ला समजावलं की आपण त्यांच्या तुलनेने तर खूप लवकर हा आनंद घेतोय. It’s never too late. आता फार उशीर झालाय असं म्हणून आत्ता केलं नाही तर आणखीच उशीर होणार. अगदी एखादी चांगली सवय असेल, चांगलं पुस्तक असेल, नवीन कला शिकायची असेल, नवीन छंद जोपासायचा असेल. मनात आलं की सुरु केला पाहिजे. उशीर झालाय, आता मी करू शकणार नाही असं म्हणून आपलं मन आपणच मोडता कामा नये. एक लक्षात आलं की ज्या उत्साहाने ती लहान मुले हे पक्षी पाहत होती तेवढ्याच किंबहुना त्यापेक्षा कणभर जास्त उत्साह आणि कुतूहलाने ते आजी आजोबा सर्व निरखत होते. हे सुंदर दृश्य डोळ्यात साठवत होते. कदाचित आयुष्यभराच्या कमाईतून दमडी दमडी साठवून ठेवलेल्या आणि नुकताच नवीन खरेदी केलेल्या कॅमेरामध्ये हे क्षण टिपण्याचा आनंद घेत होते. आणि या सर्वांच्या चेहऱ्यावरील आनंद पाहून कुठेतरी आत मलाही समाधान मिळत होते.

तुझ्यावरच्या कविता

कविता कशा सुचतात गं तुला?

तू विचारल्यावर काय सांगू कळत नाही

तुझ्यावरच्या कविता लिहायला

तुझ्या आठवणींतून वेळ मिळत नाही

हल्ली दुसऱ्यांच्याच कविता वाचते फक्त

कवितेचा अर्थ मात्र आकळत नाही

त्यात शोधत राहते तुला आणि मला

माझे असे काही मला मिळत नाही

प्रेरणा कोण माझ्या कवितेची?

तूच आहेस ते तुला मात्र कळत नाही

-    मेघा

पावसाच्या सरी

अवचित आज आल्या पावसाच्या सरी..
एक अनामिक हुरहुर लागे अंतरी..
गोठ्यातून माझिया ती कामधेनू हंबरी..
साद घालावी लेकरा या रे लवकर घरी..