लपवलेल्या काचा

लपवलेल्या काचा वाचायला घेतलं आणि माझा माझ्याच माणसांकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन बदलला; त्याहीपेक्षा महत्वाचं  म्हणजे आपल्या जगण्याकडे पाहण्याचा कोन काही अंशाने वळला. सलिल कुलकर्णी गायक म्हणून आवडले  त्यापेक्षा ते लेखक म्हणून खूप भावले . गाणं मला कळत नाही आणि वाचन मी करते अधूनमधून म्हणून मी असं म्हणते. ते  गायक म्हणून खूप ग्रेट आहेतच पण खरंच मला गाण्यातील काही कळत नाही. आपल्या मनात जे जे काही येत असतं ना , ते ते त्यांनी खूप सहज मांडलं आहे त्यांच्या पुस्तकात. इतकं साधं, सरळ, नेमकं, स्पष्ट आणि निरागस कोणी लिहू शकतं का? असा प्रश्न कोणाला पडत असेल तर त्याने हे पुस्तक वाचावं.


वाचताना कुठेतरी मध्येच असं वाटतं की अरे मीपण हाच विचार केला होता पण इतकं छान मांडायला कधीच जमलं नसतं मला. असं वाटतं  की माझ्या मनात नेमकं हेच चालू आहे ते यांना कसं  सुचलं.  "पुन्हा एकदा पहिल्यापासून सुरवात करावी म्हणतोय" असं ते जेव्हा म्हणतात तेव्हा  खरंच असं करता आलं तर आयुष्य किती सुंदर होईल याची जाणीव होते. "तीन डोक्यांचा नाटककार" आणि "मी म्हणालो बरं!!" यातील नावाडी संकल्पनाच खूप सुंदर. सगळंच पटतं. 'ओळखा , तुम्ही कोण आहात' मध्ये व्यक्तीव्यक्तीमध्ये जे वर्गीकरण केलंय ते मजेशीर आणि रंजक आहे. आपण आपोआप ते वाचताना आपल्याला कोणत्यातरी category मध्ये बसवून टाकतो. आईवर,संगीतावर, मराठी भाषेवर, कवी आणि कवितांवर, निसर्गावर आणि सभोवतालच्या माणसांवर असलेलं त्यांचं प्रेम क्षणोक्षणी जाणवतं.  मी हे पुस्तक अजून वाचतेच आहे जितक्या वेळा वाचेल तितक्या वेळा ते आणखी सुंदर वाटतं. आपलं  वाटतं .
इतरांनीही ते वाचावं  म्हणून हा ब्लॉग.