कुतूहल

कधी कधी कुतूहलापोटी काहीही मूर्खासारखा प्रश्न डोक्यात येतो आणि आपण तो जाणीवपूर्वक दुर्लक्षित करतो तेव्हा आपण "मोठे" झालेलो असतो असं म्हणतात. पण माझ्या लक्षात आले की काही असेच प्रश्न अनुत्तरित राहिले तर ते मेंदूच्या कुठल्यातरी कप्प्यात अडगळ बनून राहत असतील तर अशी किती अडगळ साचून राहील आणि मग एक दिवस असा येईल की मेंदूच भंगारात द्यावा लागेल.
मग मी आता ठरवले आहे की आपण आता लहान व्हायचे, खूप लहान व्हायचे आणि आपल्याला पडणारे सग्गळे प्रश्न गूगल काकांना विचारायचे.
एके दिवशी असाच डोक्यात विचार आला की आपण विज्ञानात ऊर्जा अक्षय्यतेचा नियम शिकलो हे खरे. विश्वातील एकूण ऊर्जा सदैव कायम राहते हे मान्य करून चालू. पण पृथ्वीवरील ऊर्जेचा सर्वात मोठा स्त्रोत "सूर्य". या सूर्याजीरावांची एवढी ऊर्जा आपण सदैव वापरत असू तर कधी ना कधी त्यांची ऊर्जा संपेलच ना! मग सूर्य काय दिवसेंदिवस लहान होतो का? हे शोधायचे ठरले.
मग काय विचारले मी काकांना अन पटकन त्यांनी उत्तर दिले. "हो तर!"
"सूर्याची जी ऊर्जा बाहेर पडते त्यामुळे त्याचे वस्तुमान कमी होते आणि त्याचा आकार लहान लहान होत जातो. आता तो गोलाकार असल्याने त्याचा कमी होणारा आकार आपण त्रिज्या किंवा व्यासाच्या रूपात सांगू. दरवर्षी सूर्याची त्रिज्या ७४ सेंमी ने कमी होत जाते."

आता या कुतूहलाने मला अजून काही प्रश्नांची उत्तरे शोधायला भाग पाडले आणि मी मग गूगलकाकांना कामाला लावले. तेव्हा त्यांनी मला सांगितले की जगात १२,९८,६४,८८० पुस्तके आहेत. ९३,००० TED Talk videos, १९५ देश, ४४१६ शहरे आहेत, असे जर शोधले तर किती सिनेमे, किती गाणी, किती इमारती, किती गाड्या असे चिक्कार पाहायला मिळेल.  इतक्या गोष्टी आहेत आणि आपल्याकडे वेळ कितीसा आहे?
तेही पाहिले मग हिशोब करून! सोडते की काय!
आता २५ वर्ष पूर्ण होतील (जगलेली), मग आपण १०० वर्ष जगणार असा आदर्शवादी विचार केला तर आपल्याकडे आहेत ७५ वर्षे! त्याचे  दिवस मोजले तर होतात २७३७५ फक्त! आता या एवढ्याच दिवसात काय काय करायचे ते आपले आपल्याला ठरवावे लागेल. सध्यातरी लहान होऊन प्रत्येक छोट्या मोठ्या प्रश्नाचे उत्तर शोधायचे ठरवले आहे, म्हणजे मेंदू भंगारात द्यायला नको, हो ना?