ती आणि तो

जुनी रद्दी तपासत होते त्यात एका कागदावर मीच केव्हातरी लिहलेली कविता सापडली. अशा माझ्या काही कविता खरंच रद्दीत गेल्या. त्या फार सुंदर नसतीलही कदाचित पण त्या त्या वेळच्या "माझी"च आठवण मला करून देणाऱ्या ठरल्या असत्या. आता कागद कुठेही गेले तरी काळजी नसावी म्हणून हा ब्लॉग वर जपून ठेवण्याचा अट्टाहास.  चार वर्षापूर्वी लिहली असेल मी ही कविता. अगदी सोप्प्या शब्दांत सहज मांडलेली रचना…
प्रत्येक मुलगी आपल्या घरात अगदी लाडात वाढलेली असते आणि तिच्या "बाबा"रुपी हिरो ने तिला भरभरून प्रेम दिलेलं असतं. ती कितीही "मी लग्न करणारच नाही" असे म्हणत असली तरी तिची तिच्या भविष्याबद्दल आणि जोडीदाराबद्दल काही स्वप्ने असतात. ही स्वप्ने कितपत खरी होतात, हे ती स्वप्ने रंगवणारी आणि जगणारीच जाणो!

तिच्या आयुष्यात एक तो असतो
जीवन सुंदर करणारा….
चांदण्याच्या प्रकाशात
हातात हात घेऊन चालणारा
तिच्या सौंदर्याचं अगदी
मनापासून कौतुक करणारा
तिचे अश्रू हातात घेऊन
ओंजळभर फुले देणारा…

तिच्या आयुष्यात एक तो असतो
जीवन सुंदर करणारा…
तिच्यासमोर तिच्यासारखाच
लटकं लटकं रागावणारा
तिच्या मनातल्या गोष्टी
पाहताक्षणी समजून घेणारा
स्वत:च्या मनातल्या गोष्टी
पहिल्यांदा तिलाच सांगणारा

तिच्या आयुष्यात एक तो असतो
जीवन सुंदर करणारा….
डगमगली कधी जर ती
आधाराचा हात देणारा
थकली श्रमाच्या ओझ्याने तर
पाठीवरून हात फिरवणारा
तिचे चुकते पाऊल फिरवणारा
जाणारा तोल सावरणारा

तिच्या आयुष्यात एक तो असतो
जीवन सुंदर करणारा….
तिची स्वप्ने पूर्ण करण्यासाठी
रात्रंदिवस धडपडणारा
स्वत:च्या स्वप्नातदेखील
तिला सोबत घेऊन जगणारा
तिच्या आयुष्यात असा "तो" खरंच असतो
की फक्त स्वप्नात भेटून जाणारा??