दुरावा

आज गुपचूप आले दोन हुंदके

ऐकणारे कोणी नाही म्हणून माघारी गेले
तेवढ्याच अलवारपणे
तू जातेयस पुन्हा दूर
पहिल्यासारखी...
जिथून सुरुवात झालेली आपल्यातील
पडत जाणाऱ्या अंतराची
न मिटणाऱ्या, न दिसणाऱ्या
वाढत जात होते, डोळ्यांना दिसत नसले तरी
जाणवत मात्र होते...
मी करत राहिले मूक आर्जव
मूकच होते ते, कसे पोहोचणार तुजपाशी
मीही प्रयत्न केले नाही ती दरी मिटवण्याचे
आक्रोश तुला ऐकू येणार नाही 

अशी एवढी घट्ट समजूत झाली की
तुझ्या नसण्याची होऊ लागली सवय
हाकेच्या अंतरावर आलीस तरी
आपलेपणा वाटला नाही,
कसा कोण जाणे...
तुझ्या जवळ येण्याचा खरेपणाही
आता भासू लागला एका मृगजळासमान