आठवणींचा कप्पा

कधीतरी वर्ष दोन वर्षातून एखादा दिवस मोकळा मिळावा,
मुद्दामहून सगळा पसारा बाहेर काढावा,
एकेका फायलीमध्ये ठेवलेले एवढाले चिटोरे आणि त्यावरील तारखा,
एकटीनेच जाऊन पाहिलेल्या त्या नाटकाचे हे तिकीट..
अरेच्चा..! ७ वर्षे झाली का या सहलीला,
बापरे! गेल्यावर्षी याच दिवशी केवढा पाऊस झालेला आणि आपण अडकलेलो रेल्वेमध्ये १५ तास,
आणि ही दंड म्हणून भरलेल्या ज्यादा फी ची पावती, हे स्वतःच्या पहिल्या कमाईतून घेतलेल्या कॅमेराचे बिल....
नको असलेले कागद बाजूला काढून काही आठवणी जपून
फायली जाव्या पुन्हा कपाटाच्या एका खणात,
हाती लागावी एक छोटी बाहुली दुसऱ्या क्षणात,
बाहुलीच्या गोष्टी आठवत मांडला जावा चहा,
चहाच्या उकळीसोबत अनेक क्षण मनात दाटतील पहा,
पाचवीमध्ये रंगवलेले मोराचे चित्र आणि रंगपेटी,
मैत्रिणीने दिलेल्या रंगीत पेन्सिली,
तिच्याकडूनच काढून घेतलेले गणपतीचे चित्र,
बचतपेटी बनवून त्यात साठवलेली नाणी आणि बरेच काही!
आणि चिंचा बोरे आवळे आणून देणाऱ्या सख्या,
शाळेतल्या मैत्रिणींना भेटलेच नाही ना किती दिवस,
विचार मनात यावा,
दिवस कसले वर्षे निघून गेली भराभर....
चहाचे घोट घेत घेत कपड्यांचा कप्पा रिकामा करावा,
सणावाराला, वाढदिवसाला घेतलेला तर कधी हट्टाने मागितलेला ड्रेस आणि मग त्यावेळी केलेली रडारड,
सगळं सगळं आठवून खुदकन हसावं..
घराच्या वास्तुशांतीला घातलेला तो घागरा..
आणि ताईच्या लग्नात नेसलेली साडी,
लोकांनी केलेले कौतुक आणि आजीने काढलेली दृष्ट ...
आता पुस्तकांच्या कपाटाकडे वळावे,
फक्त वयानेच नाही तर मनाने, विचारांनीही
आपण कसकसे मोठे झालो ते या पुस्तकांकडे पाहून समजावे,
मग हळूहळू चंपक, इसापनीती, तेनालीरामच्या गोष्टी
आणि पु.ल., वपु, जीएंच्या पुस्तकांवरून हात फिरवावा,
नव्या जुन्या पुस्तकांची पाने उलगडून त्याच्या सुगंधात रमावे,
आणि एखाद्या पुस्तकात ठेवलेले आजीला बाबांनी लिहलेले पत्र मिळावे,
तेवढ्यात तिकडून मोबाईल खणखणावा,
आणि यावेळी फक्त आईचाच आवाज यावा,
तिच्यासोबत बोलता बोलता थंड झालेल्या अर्धा कप चहाचा आठव व्हावा आणि
तिन्हीसांजेला पश्चिमेवर झालेली रंगाची उधळण पाहून आठवणींचा कप्पा
काही महिने अथवा वर्षभरासाठी पुन्हा बंद करावा...

~ मेघा निकम